Παρασκευή

Παράδεισος

Μετάβαση στην πηγή του άρθρου...

Στην ακολουθία των Παθών, το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης, θαυμάζουμε την πίστη και την αποφασιστικότητα του ληστή, ο οποίος αψήφησε τα αφηνιασμένα πλήθη, που χλεύαζαν και κορόιδευαν τον Χριστό, αγνόησε την ειρωνική προτροπή του άλλου συσταυρουμένου, επίσης ληστή, να αποδείξει ο Χριστός τη θεότητά του κατεβάζοντας όλους από τον σταυρό. Ο συγκεκριμένος απευθύνθηκε προς τον συνάδελφό του λέγοντας: «οὐδὲ φοβῇ σὺ τὸν Θεόν, ὅτι ἐν τῷ αὐτῷ κρίματι εἶ; καὶ ἡμεῖς μὲν δικαίως· ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν· οὗτος δὲ οὐδὲν ἄτοπον ἔπραξε. Καὶ ἔλεγε τῷ Ἰησοῦ· μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλεία σου» (Λουκ. 23,39-42). Και σε νεοελληνική απόδοση: Δεν φοβάσαι τον Θεό, γιατί και εσύ το ίδιο παράπτωμα έχεις κάνει. Εμείς δίκαια τιμωρούμαστε, γιατί υφιστάμεθα τιμωρίες αντάξιες των πράξεών μας. Αυτός, όμως, δεν έκανε τίποτα άτοπο. Και έλεγε στον Ιησού: Να με θυμηθείς, Κύριε, όταν έλθεις, στο χώρο του βασιλείου σου.

Και ο Χριστός, απερχόμενος από την εγκόσμιο βασιλεία Του, δηλώνει απερίφραστα: Σήμερον μετ' ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ Παραδείσῳ. (Σήμερα θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο).

Ο Παράδεισος είναι ένας ιδεατός τόπος. Ήταν ο χώρος που εγκατέστησε ο Θεός τους πρωτόπλαστους, τον Αδάμ και την Εύα, και το σημείο που θα οδηγηθούν, κατά την ορθόδοξη αντίληψη, οι ψυχές των δικαίων, μετά τον θάνατό τους. Ο Παράδεισος των πρωτοπλάστων ήταν ειδυλλιακός και εκείνοι απολάμβαναν κάθε χαρά, αλλά και τη διαρκή παρουσία του Θεού.

Παράδεισο έχουν και άλλες θρησκείες, το ισλάμ και ο ιουδαϊσμός, όπου οι ψυχές βιώνουν τη μεταθανάτια ευδαιμονία. Αντίστοιχα στην αρχαιότητα υπήρχαν τα Ηλύσια Πεδία, με ολάνθιστους κήπους, όπου επικρατούσε αιώνια άνοιξη, χαρά και ομορφιά. Μπορούσε στα Ηλύσια Πεδία να συναντήσει κανείς γενναίους ήρωες της μυθολογίας, όπως τον Μενέλαο και την Ωραία Ελένη. Τα Τάρταρα, αντιθέτως, ήταν κάτι σαν τη δική μας κόλαση, που έβρισκε ο άνθρωπος αιώνια τιμωρία.

Αντίστοιχα με τα Ηλύσια Πεδία, μια άλλη μορφή παραδείσου για τους αρχαίους ήταν και οι Νήσοι των Μακάρων, που βρίσκονταν στην άκρη του κόσμου. Εκεί μετέβαιναν οι ψυχές των ολβίων ηρώων, των ευτυχισμένων δηλαδή ηρώων, που δεν πέθαιναν καν, αλλά εξακολουθούσαν να ζουν σε μακαριότητα.


Φόρμα επικοινωνίας: Η Γνώμη σας για την συνέχεια της σελίδος μας;

Όνομα

Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο *

Μήνυμα *

our visitors are from around the world